t

Donderdag 11 februari 2021.

† In Memoriam Marcel Gouka, lid Rondecomité ’64 Voerendaal.

foto mjmgouka 724x1024
Het bericht over zijn dood kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik wist dat Marcel Gouka in het ziekenhuis was opgenomen, maar dat het ook de laatste etappe in zijn 66-jarige leven zou betekenen lag niet direct in de lijn der verwachtingen. Marcel Gouka niet meer ons? Dat kón toch niet. Helaas, de realiteit hield daar geen rekening mee. De Vrienden Club van Honderd verloor met hem een toegewijde secretaris, vice-voorzitter en enthousiasteling die in de Limburgse wielerwereld een graag geziene figuur was.

Bij het eerste lustrum van de Vriendenclub – in juni 2019 - werd een jubileumboekje uitgegeven waarvan ik de auteur, maar Gouka – die in 1981 vanuit de Randstad naar Zuid-Limburg verhuisde - de grote inspirator was. ’Je kunt, indien nodig, op de hulp van anderen rekenen’, gaf hij mij bij het eerste gesprek nog mee. ’Het beeldend materiaal wordt geleverd door onze huisfotograaf Peter Bouwels’. Dat was het. Meer niet. Vervolgens trakteerde hij in een bekend café, hartje Heerlen, op een pilsje en wenste mij veel succes. Met andere woorden: Handen uit de mouwen. Typisch Gouka.

Uiteraard werd in het boek een plaats ingeruimd voor hem. Het betreffende hoofdstuk begon als volgt: Marcel Gouka uit Eygelshoven, maar geboren in Delft, raakte tijdens een van de vele Limburgse wieleravonden in gesprek met Frans Maassen en wist toen niet dat hij tegenover een van de beste Nederlandse renners uit de jaren tachtig, negentig stond. Pas naarmate het gesprek vorderde ontdekte hij dat hij met iemand aan de praat was geraakt die meerdere keren in de Tour de France present was geweest, er een etappe had gewonnen, maar ook de Amstel Gold Race, het Nederlands kampioenschap en veel andere wedstrijden op zijn naam had geschreven.

’Frans deed trouwens niet moeilijk over mijn onwetendheid’, aldus Marcel. ’ Integendeel. Mijn sympathie voor hem is sedertdien onveranderd groot gebleven. Bij Jumbo-Visma mogen ze blij zijn dat zó’n man tot het ploegleidersgilde behoort.’ Ook weer typisch Gouka, zo’n ontboezeming over zijn eerste schreden in de sport op twee wielen. Geen smoesjes, geen excuses. Nee, gewoon, rechttoe, rechtaan. ’Ik heb altijd een hekel gehad aan achterbaksheid,’ zei hij vaak.

Als een man die zijn schouders zette onder het werk waarvoor hij zich beschikbaar stelde leerde de wielerwereld in ’s lands meest zuidelijke provincie hem ook kennen. Nadat hi (’door een verdraaiing in een van de knieën’) in de WAO terechtgekomen was deed men trouwens steeds vaker een beroep op hem om mee te werken bij de organisatie van bepaalde evenementen. Door vrijwilligerswerk voor de gemeente Kerkrade kwam hij via Nicole Dorscheidt in contact met haar vader Jo Dorscheidt, die zijn liefde voor de wielersport wilde onderstrepen met de herstart van de Eurode-Omloop, een niet onbelangrijke amateurkoers. Vanaf toen kwam bij Gouka alles in een stroomversnelling, hetgeen mede leidde tot de oprichting van de Vrienden Club van Honderd.

Maar dat niet alleen. Hij ging zich ook bezig houden met de organisatie van de Ronde van Eygelshoven, hij sloot zich aan bij het Rondecomité ’64 uit Voerendaal dat aldaar jaarlijks de befaamde ’Hel van Voerendaal’ op de kalender zet en hij werd aan de zijde van de vroegere KNWU-consul Wim van Duivenbode ook een stimulator van de Limburgse Wielercafé’s.

Toen zijn grote vriend Jo Dorscheidt stierf haalde Marcel  de ex-Tourrenner Marc Lotz naar de Vrienden Club van Honderd om er de voorzittershamer te gaan hanteren. Kortom, de ’goede Hollander uit Eygelshoven’ (zoals hij zichzelf  met de nodige zelfspot noemde) was altijd bezig, altijd vol plannen. De dood heeft daar een einde aan gemaakt. Alleen de herinneringen zijn gebleven. Marcel Gouka, vanaf deze plaats: adieu. En voor je familie, je vrouw, je kinderen en kleinkinderen veel, heel veel sterkte.

Wiel Verheesen